Kai Reus is woensdag voor het eerst in de openbaarheid getreden over zijn afschuwelijke val bij Tignes, nu bijna twee maanden geleden. Tijdens een persconferentie in Akersloot vertelde hij aan journalisten en een tv-ploeg van NOS Studio Sport wat overigens al enkele weken geleden hier op zijn eigen website was te lezen.

Kai benadrukte nogmaals dat hij er niet over peinst om de wielerhanddoek in de ring te gooien. Hij wil volgend seizoen terugkeren in het peloton. Met de steun van ouders, vriendin, naaste vrienden en zijn ploeg, is hij er van overtuigt dat dat gaat lukken.

Hieronder volgt het verhaal dat Rabo-perschef Jacob Bergsma, heeft geplaatst op de site van de Wielerploeg.

”Het is net een horrorfilm waar ik in ben beland, dacht ik toen ik uit mijn coma (die elf dagen duurde, red.) kwam.” Rabo-renner Kai Reus kwam woendag voor het eerst met zíjn verhaal over de gebeurtenissen op 12 juli en de nasleep ervan. Hij kwam destijds tijdens een trainingsritje ten val, in de afdaling van de Col de l’Iséran, toen hij een auto in wilde halen. Reus hield er onder meer een bloeding in zijn hoofd aan over, waarvoor hij met spoed moest worden geopereerd.
”Een Nederlandse dokter legde mij alles uit en daar schrok ik toch wel van. Het was ook raar om te horen dat het al 23 juli was in plaats van 13 juli zoals ik dacht.”

Reus kan zich alles van de dag herinneren, tot de bewuste afdaling. Vooraf zei het talent niet te veel in detail te willen treden, omdat dat te emotioneel zou zijn, maar dat deed hij toch. ”Ik was mijn helm helemaal vergeten op te doen, maar daar kwam ik pas achter tijdens de rit. De Iséran is een mooie klim. Ik genoot van de toeschouwers die er al stonden voor de Tour. En op de top staken mensen kaarsjes aan voor hun familie. Een paar Italianen herkenden mij en daar heb ik nog even mee gepraat. Toen ging ik de afdaling in. De rest is een zwart beeld, gelukkig maar denk ik.”
Comadromen
De elf dagen coma in het ziekenhuis van Grenoble volgden. ”Het is niet te beschrijven, een lange tijd. Ik heb veel comadromen gehad. Daarin kwamen ook mijn ouders, vriendin en de ploeg voor die me alle steun gaven. Dat heeft me onwijs geholpen. En ik heb gedroomd dat een ploeggenoot speciaal een ochtendstage had afgebroken in Spanje om naar mij toe te komen. We wilden toch een goed najaar rijden, zei-ie tegen mij. Hij regelde een fiets en samen gingen we een ritje maken. En weer een andere keer klom ik naar de Iséran en werd ik aangemoedigd door supporters.”

Toen Reus eenmaal uit coma kwam, was hij niet meteen de man zoals zijn omgeving hem kende. ”Ik was niet de Kai van voor het ongeluk. Ik was agressief, een bijwerking van de medicijnen. Dat is niet leuk, maar het was uiteraard wel nodig.” Mede daarom bleef hij vastgebonden aan bed. ”Ik wilde natuurlijk los. En na vijf dagen wilde ik ook weer dingen zelf gaan doen, zoals mezelf wassen en een stukje gaan lopen. Maar iedereen vertelde me dat ik rustig aan moest doen, dat ik wel moest beseffen dat ik iets heel ernstigs had meegemaakt. Op dat moment had ik de intentie om het najaar nog te rijden, maar nu weet ik dat het toen al onmogelijk was.”

Op het moment dat de Rabo-coureur naar Nederland werd gebracht, besefte hij pas goed wat voor impact zijn val had gehad. ”De ambulancebroeders zeiden me dat ze alles wisten. En daar schrok ik ook van. Je komt natuurlijk liever in het nieuws door prestaties in de sport waar je van houdt dan met dit. Net zoals in Grenoble ben ik ook hier uitstekend verzorgd, maar je verlangt dan toch terug naar je vertrouwde omgeving.” Zo ging Reus terug naar zijn ouders in Winkel, waar hij overstelpt werd met bloemen, kaartjes en telefoontjes, ook van zijn Rabo-collega’s en –ploegleiding. ”De steun is echt gigantisch geweest en dat helpt je echt.”
Mooie ploeg
De gebeurtenissen bevestigden hem in iets wat hij al wist. ”Dat je voor een ontzettend mooie wielerploeg rijdt. Het is nog maar de vraag of het bij een andere ploeg ook zo gegaan zou zijn. De leiding heeft uitdrukkelijk gezegd dat ik alle tijd krijg om te herstellen en dat ik volgend seizoen gewoon deel uitmaak van de ploeg, hoewel mijn contract afloopt. Dat is een hele geruststelling. De terugkeer in het peloton gaat er zeker van komen, ik ben ook niet bang om mijn oude niveau weer te halen.” Maar zoals gezegd, kreeg Reus vanuit heel het land, onbekenden en bekenden, steunbetuigingen. ”Het is onbeschrijflijk en voor mij tevens een prikkel om die mensen niet in de steek te laten.”

Momenteel slaapt Reus nog veel, maar heeft hij wel al weer op zijn fiets gezeten. ”Om de dag fiets ik een paar kilometer. Ik moet tenslotte gewoon weer verder.” En momenteel geniet de renner ook van de Vuelta waar Oscar Freire en Denis Menchov zo sterk presteren. ”De Ronde van Duitsland, zeker met die val van Uran, en de Eneco Tour vond ik heel moeilijk om te bekijken, maar inmiddels ben ik daar overheen gestapt.” Overigens heeft hij nog niet zijn postbus in Lanaken geleegd. ”Die zal dus inmiddels ook wel uitpuilen.”

< Vorige		Volgende >