Kai Reus is deze week ontslagen uit het AMC ziekenhuis in Amsterdam waar hij vanaf zondag verbleef. De behandelende artsen vonden het goed dat hij thuis verder aan zijn herstel mocht werken.

Met die thuiskomst is voorlopig een eerste zeer moeilijke periode afgesloten. Ouders, zus en vriendin zijn opgelucht dat hun Kai weer in zijn vertrouwde omgeving in Winkel is en de hoofdrolspeler zelf is al niet minder verheugd. Ondanks de goede zorgen in Grenoble zowel als in Amsterdam begon de heimwee toch aan Kai te knagen.
Voorlopig gaat Kai het nog heel rustig aan doen. Het ongeluk en de lange periode in coma hebben zijn conditie een behoorlijke knauw gegeven. Daarnaast is hij zo’n twaalf kilo aan gewicht kwijtgeraakt. ’’Bijna mijn ideale wedstrijdgewicht”, kon hij nog gekscherend opmerken, maar een paar kilootjes erbij zal hem toch bepaald geen kwaad doen.

Over het ongeluk, en dan met name het hoe en waarom van de val, tast Kai nog volledig in het duister. ,,Van voor de val en direct na de val weet ik me alles te herinneren. Maar hoe ik nu precies ben gevallen, en waarom, is mij nog steeds een raadsel”, blikt hij terug. ,,Ik ging die donderdag op pad voor een ontspannend ritje, helemaal niet om keihard te gaan trainen. Ik wilde eigenlijk meer de omgeving een beetje bekijken per fiets. Ik had daarom ook geen helm op. Ik ben rustig omhoog gereden op die bewuste col, heb boven wat gegeten en gedronken en vooral rond gekeken. Toen ben ik rustig naar beneden gereden, ook al omdat het bochtig was en nogal veel verkeer. Terugdenkend aan die ochtend heb ik het gevoel dat ik toen al een voorgevoel had van wat er ging gebeuren. Heel vreemd allemaal.”
Kai benadrukt dat hij de afgelopen weken heel goed is begeleid door de staf van zijn sponsor, zijn ouders hadden dat al eerder verteld. ,,Iedereen is heel betrokken geweest bij mijn ongeluk en ook nu is dat niet anders. Ze hebben alles keurig gedaan, niets dan lof.”
Wat bezoek betreft wil Kai thuis in Winkel voorlopig nog even rust. Hij voelt zich redelijk goed, maar bij momenten ook behoorlijk moe. Zaak is om in deze periode goed naar het lichaam te luisteren, al zou Kai in zijn hart het liefst op de fiets springen om te gaan trainen. Maar hij weet, en voelt ook aan zijn lichaam, dat daar voorlopig nog geen kijk op is.
,,Maar ik kom dit jaar weer in koers”, zegt hij zelfverzekerd, ,,al zou het in oktober de laatste koers van het seizoen zijn.”

< Vorige		Volgende >