Biografie

Volledige naam: Kai Lieuwe Reus
Geboortedatum: 11 maart 1985
Geboorteplaats: Winkel (Ned)
Woonplaats: Alkmaar (Ned)

Nationaliteit: Nederlands
Lengte: 1.85
Gewicht: 72
Rustpols: 34
Max. hartslag: 190
Schaatsen: marathon

Schaatsploeg: Wadro (2010)
Schaatsclubs: STG Koggenland (2010 tot nu) STG Zwanewater (1995 t/m 2002)

Overwinningen C1-marathon: 7

Wielrennen: allround

Wielerploeg: Rabobank 2004 t/m 2010 (2 jaar opleidingsploeg, 5 jaar Pro Tourploeg)

Wielerclub's: BRC Kennemerland (2002 t/m 2008) en WV Noord Holland (2008 tot nu)
Profdebuut wielrennen: 2006
Prof zeges: 3.

Totaalzeges: 43
Mooiste zege: "Wereldkampioen op de weg" in Hamilton (Can) junioren 2003
Studie: CIOS (i.v.m. het wielrennen tot het 2e jaar)
Hobby's: Schaatsen, Lezen, Creatief zijn
Eten: Gevarieerd
Drinken: Rode wijn
Muziek: Rock, Alternative/Punk, Electronica/Dance

Kai Reus is geboren op 11 maart 1985 in het mooie dorpje Winkel (Noord Holland). Zoon van vader Loek en moeder Baukje. Verder heeft hij twee oudere zussen en een jonger zusje waar hij heel blij mee is!

Als zovelen op die leeftijd begon hij als zesjarige met voetballen. Het was een leuke tijd. Kai was spits en kon het doel redelijk goed vinden. Ondanks dat stopte hij op zijn elfde met voetballen en stapte over naar het schaatsen. Eerst als langebaanschaatser op het kunstijs van de baan in Alkmaar, later ook in marathonwedstrijden. In de ijswinters reed hij zijn rondjes op natuurijs. Zijn idool was Evert van Benthem, de videobanden van de Elfstedentocht 1985 en 1986 bekeek hij zo vaak dat ze al bijna versleten zijn. Logisch dus dat hij Evert na wilde doen. De Elfstedentocht winnen werd zijn grote doel.

Om goed voorbereid de winter in te gaan, nam hij als 17-jarige een wielerlicentie bij de KNWU. Een mooie training in de zomer voor het schaatsen. Kai begon echter al gauw wedstrijdjes te winnen. De sfeer bij het fietsen stond hem steeds beter aan. Een jaar later, in 2003, won hij bijna alles wat er te winnen viel op de fiets. Vier wereldbeker etappes, 3 wereldbeker etappekoersen, het wereldbeker klassement, Nederlands kampioen tijdrijden en als kroon op het werk "Wereldkampioen op de weg" bij de junioren in het Canadese Hamilton!!!

In 2004 verruilde hij zijn club B.R.C. Kennemerland voor de Rabobank opleidingsploeg van Nico Verhoeven. Het jaar 2004 verliep niet vlekkeloos, een knieblessure speelde hem parten. Toch reed hij nog redelijke uitslagen; 4e in het algemeen klassement van Olympia's Tour door Nederland. Won een Wereldbekerwedstrijd, een Wereldbeker etappekoers en werd gekozen tot "Nederlands Sporttalent van het jaar 2004".

In 2005 behaalde hij zeven overwinningen waarvan één profkoers. In de slotfase van de wedstrijd reed hij als jonge amateur de geroutineerde Belg Bert de Waele op de laatste steile kasseienklim uit het wiel en won zo de "GP Pino Cerami"

In september stond hij in de Franse Tour de L'Avenir (Ronde van de Toekomst) tweede in het algemeen klassement op 13 sec. van de Deen Lars Bak. 13 sec.. betekende dat hij die wedstrijd kon winnen! Maar in de achtste etappe viel hij in een afdaling hard tegen een houten paaltje en moest spijtig opgeven. Het seizoen was, ondanks die rottige pech met val, toch wel geslaagd te noemen.

2006 werd een mooi jaar. Kai won de Tour de Normandië in Frankrijk, Luik - Bastenaken - Luik voor beloften en de Ronde van Noord-Holland. Deze laatste wedstrijd, in zijn eigen omgeving, won hij na een fraaie solo van zo'n 40 kilometer. Ook won hij dat jaar twee nationale kampioenstruien. Zowel op de weg als bij het tijdrijden werd hij nationaal kampioen bij de beloften. Vol vertrouwen stapte hij in juli over naar de profploeg van Rabobank

Maar wat er in 2007 allemaal gebeurde, was wel heel anders dan hij zich had voorgesteld. Na een goede winter begon hij vol goede moed aan het wedstrijdseizoen. Op Majorca zat hij na een lange vlucht en dito solo dicht bij zijn eerste overwinning. Het lukte net niet, maar hij was vol vertrouwen. Een ogenschijnlijk onschuldige val in een Belgische voorjaarswedstrijd verknoeide echter zijn voorseizoen. In Parijs-Nice kreeg hij opeens last van een spier boven zijn knie. Eerst leek het nog mee te vallen, maar het bleek veel ernstiger.

Na een lange periode van inactiviteit kon Kaipas in mei weer aan koersen denken. Maar zijn heroptreden in de ronde van Romandië bleek net even te hoog gegrepen. hij forceerde zich behoorlijk en kende een terugslag. Daarna ging het weer langzaam vooruit. Er volgde een goede Ronde van België. Nog wel zonder aansprekende uitslagen, maar het goede gevoel was er weer.

In juli sloeg het noodlot echter keihard toe. Tijdens een trainingsrit in de Franse Alpen kwam hij in een afdaling zwaar te vallen en liep ernstig hoofdletsel op. Achteraf begreep Kai dat hij op dat moment in levensgevaar verkeerde, maar werd gelukkig heel snel naar een nabijgelegen ziekenhuis vervoerd. Daar werd hijdagenlang in een kunstmatige coma gehouden.

Het waren zware tijden voor de familie Reus. En voor Kai uiteraard ook. Op deze site heeft iedereen kunnen lezen hoe het allemaal is gegaan. Gelukkig ging het langzaam vooruit. Stapje voor stapje met veel revalidatie, fysiotherapie en af en toe kleine stukjes op een gewone fiets, zette het herstel in.

Dacht hij in het ziekenhuis alweer aan fietsen in datzelfde jaar, het bleek al snel ijdele hoop. 2007 bleek compleet verloren. Hij besefte al snel dat op dat moment volledig herstel, om weer gewone dingen te kunnen doen, het belangrijkste was.

Gelukkig bleef de Rabobank vertrouwen in hem houden en verlengde zijn contract met de toevoeging dat hij in zijn eigen tempo mocht bepalen wanneer hij weer aan fietsen in wedstrijdverband toe zou zijn. Dat heeft veel steun gegeven.

In 2008 werd Kai,als lid van het Protourteam, in het kader van zijn herstel voorlopig ingedeeld bij het continentalteam van Nico Verhoeven. Van hun programma zou hij ook zijn eerste wedstrijd weer gaan rijden. Wanneer was begin van dat jaar onbekend. Zelf dacht Kai aan half juni, maar na een fikse inspannende training, dacht hij een dag later alweer aan juli. Het werd uiteindelijk ver in het najaar de Tour of Missouri in de Verenigde Staten. Zonder echt aansprekende resultaten te behalen kon hij tevreden terugkijken op die eerste koers na lange tijd

In 2009 werd hij weer ingedeeld in het Protourteam maar waar hij hoopte weer volledig mee te kunnen draaien, viel een beetje tegen.In de eerste Protourwedstrijd, de Tour Down Under, in januari moest hij al snel opgeven. De extreme warmte en de zwaarte van de wedstrijd viel behoorlijk tegen. Ondanks dat voelde hij zich heel langzaam toch weer renner worden. Hoogtepunt werd een ritzege in de Tour of Britain, waar hij met voorsprong wist te winnen en ook de leiderstrui om de schouders kreeg. Korte tijd daarna won hij met mijn clubgenoten van de WV Noord-Holland ook het nationaal kampioenschap tijdrijden voor ploegen. Twee prachtige momenten en een stimulans om zo door te gaan.

Jammergenoeg kon hij in 2010 die opgaande lijn niet echt doorzetten. Al vanaf het begin ging het niet zoals hij zou willen. Een fikse verkoudheid gevolgd door de Ziekte van Pfeiffer gooide roet in het eten en verprutste het grootste deel van zijn seizoen. In de Ronde van Oostenrijk, waar hij het erg moeilijk had, nam hij toen een rigoureus besluit; stoppen met wielrennen. Hij hield het nog een tijdje voor zich maar eind september maakte hij toch bekend dat hij zich voorlopig uit de wielersport ging terugtrekken. Hij had gewoon tijd en rust voor zichzelf nodig

Van echte rust kwam niet veel, want toen hij liet doorschemeren in de winter wat te willen gaan schaatsen, werd hij al snel benaderd door enkele marathonploegen. Eerst hield hij de boot nog af maar is nu toch toegetreden tot de ploeg van Henk Angenent . Het contact was direct heel goed. Voor deze ploeg begon hij met wedstrijdjes in de C-klasse marathon. Als dat goed gaat hoopt hij de volgende winter met de B mee te kunnen doen en misschien daarna in de A-klasse. Maar voorlopig is het allerbelangrijkste dat hij weer echt plezier beleeft aan de sport.

In juli 2006 schreef hij in deze biografie als vooruitblik 'wat voor mooie dingen ik nog ga laten zien dat weet alleen de toekomst...' Daar was in 2007 nog niet veel van te merken, maar gezien zijn herstel daarna was hij vol vertrouwen voor de toekomst. Dat is er jammergenoeg niet uitgekomen in het wielrennen en is hij niet toegekomen aan de 'mooie dingen' die hij toen voorspelde

Maar een 'mooi ding' is nu wel dat hij weer met plezier aan sport doet. En wie weet waar dat nog toe kan leiden!